كه برسد از طرف پيغمبر ( ص ) چيزى از ثواب و آن را به كار بندد آن اجر را دارد و اگر چه رسول خدا ( ص ) نگفته باشد آن را و عامه هم آن را به سندهائى از رسول خدا ( ص ) روايت كرده‌اند و بعيد نيست از متواترات باشد و عمل به اخبار ضعيفه مستند به اين اخبار مستفيضه است كه دلالت بر جواز عمل و ترتب ثواب دارند و با اين حال در اين مورد اعتراضاتى است : 1 ) - مضمون اين روايات مخصوص است به جايى كه ثواب براى عمل ذكر شده و شامل غير آن نيست با اينكه فقهاء در اخبار استحباب و كراهت عارى از ذكر ثواب هم عمل كرده‌اند . جواب ، اين است كه بيان حكم ابلاغ ثواب است به طور اجمال و اگر چه خصوص آن معين نشده باشد و اين جواب خالى از اشكال نيست . 2 ) - خبر دال بر وجوب هم دلالت بر ثواب دارد ، چرا آنها را مخصوص به مستحبات كرده‌اند . جواب ، مضمون اين اخبار همان ترتب ثواب است بر عمل ، نه ترتب عقاب بر ترك و اين معنى بيش از استحباب را نمىرساند و شامل واجب نمىشود ، تا آنكه گويد : شيخ بهائى قدس سره گفته است كه : ممكن است مقصود از شنيدن ثواب ، مطلق رسيدن به او باشد ، خواه به عنوان روايت و يا فتوى يا مذاكره يا مانند آنها مثل اينكه آن را در كتاب حديث يا فقه بيند و مؤيد اين تعميم است كه در حديث از امام صادق رسيده است كه : به هر كه چيزى از ثواب برسد ، و ممكن است مقصود خصوصِ شنيدن از كلام راوى يا فتوى دهنده باشد چون شايع و معمول در زمان سابق همين بوده است . از مجلسى ( ره ) - محقق طوسى قدس سره گويد : صبر خوددارى از بيتابى است در ناگوارى و آن درون را از پريشانى نگه دارد و زبان را از شكايت و زارى و اعضاء را از حركت بر خلاف عادت ، انتهى .